บทที่ 2 ดีเจเล่ห์รัก EP.2
“รางวัลพิเศษในค่ำคืนนี้นะคะ ถ้าสาว ๆ ได้รับคงจะดีไม่น้อย แต่ถ้าหนุ่ม ๆ ได้รับเนี่ยสิ อาจจะผิดหวังนะคะ ฮ่า ๆ รางวัลนี้ก็คือ...ได้ดินเนอร์กับดีเจกาย ดีเจสุดหล่อประจำผับนี้ ทั้งหล่อทั้งโสด ถ้าได้ดินเนอร์ด้วยกันแล้วอาจจะปิ๊งปั๊งกันก็ได้ แต่ถ้าสาวคนไหนมีแฟนแล้วให้ปฏิเสธในทันทีเราจะได้ทำการสุ่มใหม่นะคะ” พิธีกรสาวพูดใส่ไมค์แล้วหันไปมองหน้าดีเจหนุ่มที่ยืนเขินจนใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ
“โคตรหล่ออะคนนี้” ครีมเอ่ยออกมาเบา ๆ
ปนัดดาเองก็คิดแบบนั้น เขาโคตรหล่อ แต่ก็นึกแปลกใจว่าทำไมยังโสด ทั้งหน้าตาและงานที่ทำ น่าจะหาแฟนได้ไม่ยากเลยสักนิด
“ผู้ที่จะได้รับรางวัลนี้ไปคือหมายเลข...”
ระหว่างที่รอการแรนดอม ปนัดดาก็ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มเพื่อลดความตื่นเต้นของตัวเองลง
หน้าจอขึ้นหมายเลข 0 ต่อด้วยหมายเลข 1 ปนัดดากลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธอตื่นเต้นมากกว่าเดิมจนหันไปคว้าแก้วของบันนี่มาดื่ม
“อ้าว อีบ้าแก้วฉัน!” บันนี่เอ่ยออกมาพร้อมจ้องมองปนัดดาที่ดื่มแก้วของตนหน้าตาเฉย
หน้าจอขึ้นหมายเลข 6 ปนัดดาจ้องหน้าจอไม่วางตา ไม่แม้แต่จะกะพริบตา รอสักครู่หมายเลขสุดท้ายจึงขึ้นมา 9!
“หมายเลขศูนย์หนึ่งหกเก้าค่าาาา”
ปนัดดาตกตะลึงเธอเบิกตาโพลงอ้าปากค้าง ทำตัวไม่ถูก เหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ
“กรี๊ดดด ลูกปัดแกได้ดินเนอร์กับพี่กาย” ครีมจับไหล่เพื่อนรักแล้วเขย่าเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ
“ใครได้รับรางวัลคะ” พิธีกรสาวไม่เห็นใครแสดงตัว เธอจึงเอ่ยถามขึ้นมา
“คนนี้ค่ะพี่คนนี้” บันนี่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นเรียกความสนใจจากพิธีกร ก่อนจะชี้นิ้วอีกข้างไปที่เพื่อนตัวเอง
“เชิญด้านบนเลยค่า” พิธีกรเอ่ยเรียก ปนัดดาจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอดึงชายกระโปรงที่ล่นขึ้นไปลงมาให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวเดินไปที่เวที
ดีเจหนุ่มมองหญิงสาวไม่วางตา นึกชื่นชมในความสวยและหุ่นดีของเธอคนนี้ อีกทั้งยังดีใจที่จะได้ไปดินเนอร์ด้วยกัน
ปนัดดาเดินไปหารางวัลพิเศษของเธอ แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเริ่มทำงาน เธอมองเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปยืนชิดกับร่างสูง
กลิ่นหอม ๆ จากตัวของดีเจหนุ่มยิ่งปลุกอารมณ์ของเธอให้เพิ่มมากขึ้น เธอพยายามข่มอารมณ์ไว้ มือไม้ที่ตอนแรกจะสวมกอดเขาก็ทำเพียงเอื้อมไปคว้าเอาแก้วเครื่องดื่มของเขามาถือไว้แล้วหันหน้ามาทางช่างภาพ
กีรติถือโอกาสโอบเอวผู้โชคดีคนนี้แล้วให้ช่างภาพกดบันทึกรูป สัมผัสที่แนบชิดกันทำเอาหญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ เธอยิ่งต้องพยายามข่มตัวเองไม่ให้แสดงอาการใด ๆ ออกมา
“จะไปดินเนอร์ที่ไหน” ปนัดดาเอ่ยถามขึ้นมา
“ที่ห้องผม” กีรติตอบกลับก่อนจะกระตุกยิ้มร้าย
ถ้าเป็นตอนที่ปนัดดาไม่เมาเธอคงกลัวจนถอยหนี แต่นี่... กลับอยากพุ่งเข้าใส่ เธอหันมองทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการของตัวเอง แต่ชายหนุ่มคิดว่าคนตรงหน้ากลัวเขาเข้าแล้ว จึงคว้าข้อมือเล็กไว้
“หยอกเล่นขำ ๆ นะ... ขอช่องทางติดต่อไว้หน่อย เดี๋ยวนัดไปดินเนอร์” ดีเจหนุ่มส่งโทรศัพท์เครื่องหรูให้อีกฝ่าย เธอรับไว้แล้วตัดสินใจให้เฟซบุ๊กไป
คงเป็นเพราะถูกใจเธอเข้าจัง ๆ ถึงได้เลือกให้ช่องทางนี้ เธอกดแอดมาที่ตัวเอง เพื่อที่เธอจะได้รับเป็นเพื่อน แล้วค่อยสอดส่องดูไลฟ์สไตล์ของชายหนุ่มคนนี้
“เฟซบุ๊กเหรอ อืม ดีเหมือนกัน” กีรติรับโทรศัพท์กลับไปแล้วดูว่าเธอให้ช่องทางการติดต่อทางไหนมา เห็นว่าเป็นเฟซบุ๊กก็ดีเหมือนกัน เพราะเขาเองก็อยากเห็นความเคลื่อนไหวของเธอ
ปนัดดาลงจากเวทีแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าแล้วหย่อนก้นนั่งลง
“ฉันเกือบไปหื่นใส่เขา เกือบพุ่งเข้าใส่แล้วแก” ปนัดดาเอ่ยปากบอกโดยที่เพื่อนรักทั้งสองไม่ต้องซักไซ้ถามอะไร
“ฉิบหายละ จะหื่นใส่บนเวทีไม่ได้นะเว้ย” บันนี่ยกมือทาบอก จ้องมองใบหน้าเพื่อนสนิทที่เขินการกระทำของตัวเองจนใบหน้าแดงก่ำ
“เออดิ พยายามเก็บอาการแทบตาย”
“แสดงว่ายังไม่เมามาก ไม่งั้นคงควบคุมตัวเองไม่ได้แน่ ๆ “ ครีมพูดแบบติดตลก ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้บันนี่
บันนี่พยักหน้าตอบรับก่อนจะชงเหล้าเข้ม ๆ แล้วส่งให้ปนัดดา สองสาวตั้งใจจะมอมเพื่อนรักแล้วเอาไปขังไว้เช่นเดิม แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนเพราะอีกคนรู้ทันว่ากำลังถูกแกล้ง จึงดันแก้วออกแล้วถลึงตาใส่ทั้งสองคน จนทั้งคู่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ปาร์ตี้นี้ก็เช่นกัน ค่ำคืนแห่งความสุขและการมอบของขวัญสิ้นสุดลง นักท่องราตรีต่างพากันทยอยออกจากสถานบันเทิงแห่งนี้
บันนี่แย่งกุญแจรถของครีมมาถือไว้ เจ้าของจะยื้อแย่งคืนแต่บันนี่ก็ไม่ยอมให้
“เอาคืนมา” ครีมเขย่งปลายเท้าและพยายามเกาะไหล่บันนี่ไว้พยายามจะเอากุญแจออกจากมือถือชูขึ้นจนสุดแขน
บันนี่สูงถึง 180เซนติเมตร อีกทั้งยังสวมรองเท้าส้นสูงอีกด้วย คนตัวเล็กอย่างครีมคงไม่มีทางเอื้อมเอากุญแจได้ถึง
“เอาคืนมานะอีบันนี่” เริ่มขึ้นเสียงอีกทั้งยังมีอีขึ้นต้น เธอไม่ได้ด่าทอกันจริงจังนักหรอก แต่จิกกัดกันเล่นเป็นประจำอยู่แล้ว ยิ่งถูกแกล้งแบบนี้จะด่าสักหน่อยคงไม่แปลกนัก
“หยาบคายมาก... แกได้มอไซค์แล้วก็ขี่กลับไปสิยะ” บันนี่ตอบกลับแล้วถอยหลังหนีให้รอดพ้นจากการเกาะของครีม
“อีบ้า แกจะให้ฉันแหกโค้งตายหรือไง” ครีมเดินตามไปพูดใส่หน้า
“ฮ่า ๆ อะคืนให้ก็ได้ สงสารหรอกนะ” บันนี่ส่งกุญแจคืน เหมือนจะคืนให้ดี ๆ แต่ก็ไม่ กลับกำกุญแจไว้แล้ววิ่งหนีจนเจ้าของต้องวิ่งตาม
ปนัดดายืนหัวเราะมองเพื่อนทั้งสองที่วิ่งไล่ล่ากันเหมือนเด็ก โชคดีนะที่รถออกไปหลายคันแล้ว ไม่อย่างนั้นคงถูกคนอื่นตะโกนด่าเพราะขวางทางเขา
“ทำไมยังไม่กลับอะ” เสียงทุ้มดังขึ้นมา ปนัดดาจึงละสายตาจากเพื่อนแล้วหันกลับมามอง
“รางวัลของฉัน” ปนัดดาเห็นว่าเป็นดีเจหนุ่ม เธอจึงเอ่ยออกมาเบา ๆ สายตาที่จ้องมองเขายังคงหวานเยิ้มไม่แพ้บนเวที
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น เขาได้ยินชัดเต็มสองรูหูแต่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
“เธอพูดว่าอะไรนะ”
“อ๋อ เปล่าค่ะ คือฉันกำลังจะกลับแต่รอเพื่อนอยู่” ปนัดดาชี้ไปทางเพื่อนรักทั้งสองที่สงบศึกและจ้องมองมาทางเธอ
“อ๋อ ถ้างั้นไปก่อนนะ แล้วเดี๋ยวทักไปหา”
“ค่ะ ๆ” ประหม่าไม่น้อยที่ได้ใกล้กัน จากตอนแรกที่ไม่อยากได้รางวัลนี้ แต่ตอนนี้กลับอยากดินเนอร์มันซะคืนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด
กีรติเดินออกไป ครีมและบันนี่ก็เดินเข้ามาหาปนัดดาที่ยืนจ้องมองไปทางดีเจหนุ่ม
“คุยไรกันอะ” ครีมสะกิดไหล่ขาวเนียนของเพื่อนตัวเองแล้วเอ่ยถาม
“เปล่า จะกลับยัง ง่วงแล้ว”
“เออ ๆ กลับก็กลับ” ครีมยิ้มกริ่มแล้วตอบตกลงไป ไม่ใช่ว่าครีมจะดูอาการเพื่อนตัวเองไม่ออกว่าถูกอกถูกใจดีเจคนนั้นมากแค่ไหน
ทั้งสามแยกย้ายกัน โดยที่ครีมขับรถตัวเองกลับ ส่วนปนัดดาอาศัยบันนี่กลับด้วย เธอเองไม่มีรถเพราะส่วนหนึ่งคือเธอขับไม่เป็น และอีกอย่างคือรายได้ไม่มากพอที่จะซื้อรถมาขับ...
